De cando sinto a chamada…

É algo moi poderoso.

Aparece sen saber moi ben por que

nin de onde vén.

Mensaxes…

Son como palabras no aire, suspendidas, brillantes…

Palabras que preciso, de maneira urxente, debuxar nun papel.

Si, ha de ser en papel.

Se non é posible nun primeiro momento,

podo utilizar calquera medio de transporte entretanto máis

ha de acabar repousando na celulosa ondeante que contén os soños,

ningún outro lugar é válido.

As palabras percorren os sentidos coñecidos

e algún que outro oculto.

Outórgalles, esta condición, un billete de ida e volta

a través do meu ser.

Por iso, estas palabras, aínda que veñen de fóra

sonan coma se a orixe das súas centellas tintinantes

se crearan no buraco preto das miñas entrañas.

E así, case sen querer máis con gran pracer

deixo que me traspasen cantas letras queiran.

Elas móvenme,

traen mensaxes doutros lares, amiúdo inaccesibles

abren as comportas das augas estancadas e

dos máis estreitos regatos.

Elas flúen, acariñan, moven, removen e elevan.

Como non hei seguir a súa chamada se o corpo

se me torna po de estrelas cando elas, as palabras

me traspasan co seu raio multicolor.

Paradoxo, pois non consigo atopar palabras

que transmitan o que elas fan en min.

Elas teñen e danme o poder.

Elas chaman por min e eu,

non podo máis que abrirlle as portas do mundo

e crear montes de papel do que coida a madeira que o contén.

Por isto, máis pronto que tarde

abrirei a xanela

para que as páxinas que escribo voen ata ti,

que me estás lendo.

Porque si,

porque estas palabras veñen a min pero,

que non che caiba a menor dúbida,

son para ti.